Right in the kanickies

I don't know what you're looking for you haven't found it baby, that's for sure. You rip me up and spread me all around in the dust of the deed of time


Þegar ég settist hérna niður ætlaði ég mér að skrifa áramótaannál. Síðan rann það upp fyrir mér að ég er hvorki nægilega fyndin né frumleg til að það yrði skemmtileg lesning þannig að ég læt það vera.

Hins vegar er mér mikið í mun að rausa dálítið. Ég er orðin svo þreytt á því að allir þurfa alltaf að hugsa fyrir öllum öðrum. Afhverju dæmum við alltaf alla og allt eins harkalega og við gerum. Ég er orðin alveg skelfilega þreytt á sjálfri mér hvað þetta varðar og reyni hvað ég get að hætta þessu nema þegar kemur að einstaka sjónvarpsþáttum ( ertu skarpari en skólakrakki t.d.).

Oftast kem ég þó að sjálfri mér að bölsótast út í einhvern yfir einhverju sem mér finnst fáránlegt. Eins og tildæmis að vera í SKÆRGULRI ,,designe" kápu í þessu veðri. Hvað í ósköpunum kemur mér það við eða nokkrum öðrum þegar að því er vikið í hvernig fötum einhver er eða hvað einhver annar ákveður að hafa fyrir stafni svo lengi sem það skaðar ekki einhvern annan? Jú auðvitað má deila um hvað skaðar og hvað ekki en það að fara ekki skóla strax eftir menntó eða fara út á netabol og pollabuxum ætti ekki að þurfa að valda öðrum skaða.

Í ár hef ég ákveðið að strengja aldrei þessu vant áramótaheit.

Ég ætla að reyna að bæta mig og verða stoltari af mér án þess að láta aðra/annað en mig hafa áhrif á mig.

Annars segi ég bara gleðilegt nýtt ár og vonandi verður það aðeins betra en það sem er að líða hvort sem það var gott eða slæmt.

I should have seen it when my hope was new. My heart is black and my body is blue and I'm losing my favourite game. You're losing your mind again, I'm losing my favourite game. I've tried but you're still the same.

Þessi helgi er eins og nánast allar helgar hingað til. Vinnuhelgi. Ég er reyndar ekki að fara í vinnu heldur þarf ég að læra allar mögulegar lausar stundir og reyna að hamla samviskubit mitt í því að drepa mig þegar ég er ekki að því. Þetta er mitt val og ég veit það vel. Það þarf samt ekki að þýða að mér líki það neitt sérstaklega vel sérstaklega ekki á helgi sem þessari þar sem vikan á undan er búin að vera uppfull af krefjandi verkefnum og tímaleysi.
Síðustu daga hef ég mikið verið að spá í framtíðaráform mín og ég er engu nær. Einhvertíma hafði mig dreymt um að verða læknir. Hjálpa þeim er líður illa og finnast ég hafa skilað einhverju til baka til heimsins. Eftir að ég kynntist Ómari hefur sú skoðun samt breyst. Ég hef fylgst með námi síðustu þrjú ár og mjög vel síðustu tvö og ég er virkilega farin að efast að þetta sé það sem ég vil gera. En þá er spurningin hvað vil ég gera?
Það hefur aldrei verið spurning með það að áhugi minn liggur á sviði raungreina, og þá sérstaklega þeirra sem tengjast lifandi hlutum. Að vísu veit ég að flestar þær greinar sem liggja á þessu sviði bjóða ekki upp á mikinn starfsframa hvað þá heldur vel útlítandi launaseðil í enda mánaðar. Auðvitað á það ekki að skifta máli er það nokkuð?
Ef það er einhver þarna úti sem er með svarið fyrir mig þá má hann endilega láta mig vita en einhvernveginn grunar mig að ég þurfi að finna svarið við þessu sjálf.

Ég er að íhuga að gefast upp.

Nú er ég búin að eyða allt of löngum tíma í vitleysuna sem er þetta blogg. Ég ætlaði að setja nýtt template og þar með laga þá staðreynd að allir íslenskir stafir sem koma fram í linkum og öðru hjá mér eru óskyljanlegir öllum þeim er ekki hafa mikla reynslu í lestri dulkóða.

Þar sem ég er með hotmail þá er ég reyndar orðin ansi góð í því en það er annað mál.

Skólinn er byrjaður enn og aftur. Ég trúi því vart að ég sé í alvörunni að byrja í sjötta bekk! Ef allt gengur að óskum mun ég útskrifast í vor!

Þetta sumar er búið að vera hreint frábært. Auðvitað var rúsínan í pylsuendanum ferðin til Tenerife sem var í stuttu máli sagt skrautleg. Meira um það síðar.

Ég vildi að ég gæti dreift skoðunum mínum um alnetið en svo reynist ekki vera. Ég hreinlega nenni því ekki. Ekki að það skipti neinu þar sem enginn les þetta lengur. En ef þú ert þarna úti lesandi góður endilega láttu mig vita, kanski (en bara kanski) skrifa ég eitthvað tileinkað þér.

You always say I want too much. Is it such a crime, to want more than just lust...

Ég er þreytt og ég er pirruð. Ég er komin með ógeð á sjálfri mér og ég er komin með upp í kok af því að þurfa alltaf að hanga heima hjá mér með nefið ofan í hundleiðinlegum og niðurdrepandi skólabókum.
Afhverju er ég að þessu? Dugir þetta mér virkilega til að komast áfram í lífinu skilar þetta mér einhverjum árangri seinna? Eru þessi próf virkilega svo mikilvæg að þau muni hafa varanleg áhrif á framvindan lífs míns?
Ég persónulega efa það. Samt píni ég mig áfram af einhverri óútskýrðri sjálfspíningarhvöt til þess að vakna á morgnanna og hella mér yfir enn eina bókina til þess að reyna að skilja reyna að fatta reyna að læra. Mér hefur orðið lítið ágengt hingað til.
Ég er búin með 11 próf og á eitt eftir. Þetta er heldur ekki eitthvað lítið ómerkilegt próf sem dugir að lesa einhverja sögu fyrir. Nei, ég er auðvitað ekki svo heppin þetta er eðlisfræðipróf. Ég hata eðlisfræði. Þegar ég var í grunnskóla var hún ein af uppáhaldsfögunum mínum. Þetta var bara almenn vitneskja og nokkrar formúlur komið. Núna þarf ég að hugsa og þetta er farið að líkjast stærðfræði meira en nokkuð annað.
Einu virkilegu kostirnir við þessi próf eru stúdentsprófin sem ég er búin að taka. Engin meiri efnafræði, lífræn efnafræði, enska eða þýska!!!

Njótið þess að vera í fríi eða að vinna og hugsið til mín sem sit heima hjá mér að leysa dæmi.